ER is een basis.

ER is een basis. De werknaam ER is een afkorting voor Eden Rose. Die naam zag ik in 1998 geschreven staan op een woning in Lytham St. Anne. Een klein Idyllisch, slaperig plaatsje aan de westkust van Engeland. Zo’n 20 jaar later is dit de naam waarop mijn creatieve werk is gebouwd. De afkorting ER is krachtig. Het is impact. Het is zijn, Het is willen zijn. Dat is het nu, maar mijn fotowerk en het uiteindelijke ER gaat veel verder terug.
Want als men vraagt hoe ik  op fotografie ben gekomen, antwoord ik dat het  een tijdsbrug is. Mijn vader is namelijk terug in de 80’s gek op fotografie, net als ik nu.  Na elke verjaardag, wordt zijn camera groter en beter, als hij weer een zoomlens of ander accessoire voor zijn camera krijgt. Om juist de bloemen en het dagelijks leven naast een toeristische attractie  te fotograferen. Net als ik nu.  Om de beste foto’s van iemand te maken als diegene even niet poseert voor de camera. Net als ik nu.  Om de meest fascinerende foto’s te maken door net een andere kant op te kijken dan opzichte van de rest.  Net als ik nu..
Stof op de diabakken
Na elke vakantie, elke gelegenheid, zit hij uren aan de tafel de negatieven te knippen, keurt hij ze in een scanapparaat, om ze daarna in een diaraampje te doen. Monnikenwerk. En passie. Het levert later, zowel voor hem als ook voor ons, vele avonden plezier op als zijn foto’s op een groot doek worden geprojecteerd. Ondertussen wordt de collectie dia’s steeds groter.
Maar na zijn plotselinge overlijden in dezelfde 80’s, blijven de bakken met meer dan duizend dia’s onaangeroerd, bijna hulpeloos staan. Ze worden voorzichtig opgepakt als er een verhuizing plaatsvindt. Daarna worden er weer  nieuwe lagen stof gecreëerd. En geen nieuwe dia’s meer. We kijken voortaan de foto’s enkel in albums, op papier, en de bakken verhuizen mee. Niet meer dan dat, ze blijven op de nieuwe plek staan.
Geregeld, vaak net na diezelfde verhuizing,  is er toch weer even een sterke opwelling van nieuwsgierigheid, een vlaag van nostalgie, en wordt er een toekomstige avond gepland waar ik samen met ma de dia-avond van vroeger nog een keer ga herleven. Maar er is altijd wel een excuus om dat niet te doen. Het is anders, het is niet meer hetzelfde. Druk. Tijden veranderen.
We enteren het digitale tijdperk
Wij veranderen. En dat is ook met de techniek. Want dia’s en fotoalbums krijgen langzaam een digitale variant. Net als de mens, raakt apparatuur, techniek en kennis verouderd. Als ik weer eens naar de diabakken, de projector, de snoeren kijk en vergeefs zoek naar een plek om de dia’s te projecteren, moet het anders. Er moet pronto zo’n scanapparaat komen dat meteen ook de dia’s digitaal kan opslaan. Die aanschaf, een paar jaar geleden, geeft een boost. De oude dia-avonden herleven een korte tijd later even weer als ik, samen met ma,  door de dia’s kijk. Na elk stuk historie en nostalgie, drukt ma op de knop en slaat deze herinnering op.
Elke dia. Wanneer er tijd voor is. Ook monnikenwerk. Maar met elke druk op de knop, komt er weer een foto van pa het digitale tijdperk binnen. En zo ontstaat er tijdens die hernieuwde ontmoeting met het verleden en de daaropvolgende verhalen, ondertussen een uitgebreid digitaal archief. Het is een creatief één tweetje met pa, een tijdsbrug, waarin zijn werk in de toekomst wordt voortgezet. Hiermee is zowaar een tijdsbrug tussen nu en 1985 gecreëerd.
Iets gewoons wordt bijzonder
Terugkijkend op alles wat hij heeft gefotografeerd,  bemerk ik dat veel fotowerk (dat ik voor het eerst zie) overeenkomsten heeft met mijn latere fotowerk. Alsof hij het heeft voorspeld. Hier ligt de basis voor het project Foreseeing. Maar daarnaast valt op dat elk detail op de foto staat Alsof hij elk moment wilde vastleggen en meteen iets wilde nalaten. Op het moment dat het nog kon. Zijn passie wordt de basis voor mijn huidige fotografie.  Zijn passie geeft uiteindelijk de basis en kern aan ER: Dat iets gewoons bijzonder kan worden en in alles: Leave your legacy
Digiprove sealHands off! © 2021 m.j. v