Freedom is paramount

Freedom is paramount is mijn lijfspreuk. Reagan zei het ooit al: ‘You and I have the abilty, the dignity and the right to make our own decisions and determine our own destiny.’ Daar denk ik sterk aan, als ik in 2010 op het dakterras zit van een hotel, op de rand van Oost-Berlijn. Vanaf deze plek kun je door het straat en -stadslicht nog steeds een duidelijk onderscheid maken tussen oost en west.  Als een soort zichtbaar litteken, van de stil gevoerde oorlog om vrijheid. Het is muisstil op deze plek en daarom hoor ik in de verte het nummer ‘Cry for freedom’ van White Lion. Heel toepasselijk en ik weet op de dag van vandaag niet waar het precies vandaan kwam en waarom. Het maakt dat ene moment in ieder geval indringend. Het nummer symboliseert sindsdien mijn (van jongs af aan) historische interesse voor de DDR. Het leidt later tot een video van mijn kant waarin de Berlijnse bevolking zich in 40 jaar terugvocht naar vrijheid. 

Kille DDR

Dat even terzijde, op dat moment luisterend naar dat nummer, zie ik een  stad  dat voor kort nog het symbool (en ook de ultieme hoofdprijs) van de Koude oorlog was. West-Berlijn is in al die jaren een zeldzame oase van vrijheid, omringd door de kille DDR. Dat weer geleid door de nog killere Sovjet marionetten Ulbricht en Honecker. Dit ‘arbeidersparadijs’ ontstaat amper vier jaar na WO II, waarin juist de ultieme strijd om vrijheid was gevoerd.  Ja, dat is inderdaad bizar, want de uit de puinhopen van WOII opgerichte DDR, heeft echt helemaal niets met vrijheid te maken. Met de zware greep van de regering op alle aspecten van het leven en met de Stasi als een van de beruchtste geheime diensten ter wereld overal op de loer, ontstaat er al snel een situatie dat zelfs een naast familielid je kan verraden. Want dan ben je een goed burger, en krijg je privileges.
De zelfbenoemde socialistische heilstaat, wordt het paradepaardje van de Sovjet Unie. Met zogenaamde gelijke kansen voor iedereen, is het in werkelijkheid een naargeestige totalitaire staat. Het kent echter één vrije enclave, West-Berlijn. En daar arriveert President Kennedy in juni 1963., zo’n twee jaar na de bouw van de muur (en vijf maanden voordat hij wordt vermoord). Als hij de muur aanschouwt, is hij oprecht emotioneel. In 1961 is deze waanzin in een nacht begonnen met een rol prikkeldraad en zijn complete families sindsdien direct gescheiden van elkaar, Achter de inmiddels metershoge muur, hebben de ingesloten bewoners van West-Berlijn met zijn komst weer hoop en zeer hoge verwachtingen. Met deze druk voelend,  kijkt hij zijn speech nog eens door en vindt hij het uiteindelijk best mager waar zijn eigen tekstschrijvers mee aan komen.

Ich bin ein Beliner

Zij hebben namelijk juist een uiterst voorzichtige tekst geschreven, vooral bedoeld de spanningen met de Sovjets niet te verergeren of te vergroten. Kennedy zucht heel diep en vindt de tekst niet acceptabel. Dus schrijft hij vervolgens de historische speech zelf  maar. Daarin spaart hij juist het communisme zeker niet Zijn uitgangspunt in de speech wordt de uitspraak ‘Ik ben inwoner van Rome’. Dat was in het Romeinse rijk een uiting van trots. Hij legt hiermee de basis voor de beroemde zin ‘Ich bin ein Berliner’. Kennedy zegt in die eigen geschreven, en (nog steeds) legendarische speech bij de Berlijnse Muur, wijze dingen en waar het op staat. ‘Freedom is indivisible, and when one man is enslaved, all are not free.’ Over de muur zegt hij: ‘For it is, as your Mayor has said, an offense not only against history but an offense against humanity,’ Spijker. Kop. Want nooit meer, zeggen we tegen elkaar na WO II. Vrijheid moet bewaakt worden. Maar vervolgens wordt er een muur om heen gezet. Dat rijmt niet met het doel en is historisch fout.  Think about it,

Geschiedenis herhaalt zich

Daar denk ik aan bij mijn recente bezoek aan Berlijn. Het is op een paar maanden na 75 jaar vrijheid en 30 jaar geleden dat de Muur viel. Dat moet uitbundig worden gevierd na een strijd waarin Berlijn decennia de frontlinie was. Ten tijde van de festiviteiten rond 30 jaar verdwijnen van de Muur. heb ik bewust het gevoel van de DDR opgezocht, Zo verbleef ik onder anderen in een voormalige Honneckerflat. En in dat hedendaagse Oost-Berlijn, besef ik des te meer dat de DDR de mensheid wederom heeft laten zien dat vrijheid kwijtraken heel simpel en snel kan gaan, dat de meerderheid dat te laat realiseert en dat het terugwinnen altijd een strijd van veel langere adem is. Geschiedenis herhaalt zich, leren we al vroeg op school, Maar die les kan niet vaak genoeg worden herhaald. 

Vrijheid is ook meningsuiting.

vrijheidAmper een paar maanden na dit bezoek, brak een crisis uit die de wereld ruim twee jaar in haar greep zou houden. Met maatregelingen die mijn inziens op bepaalde gronden onevenredig waren en op zijn zachts uitgedrukt onnodig schuurden met (bewegings)vrijheid. Ook kwam de vrijheid van meningsuiting onder druk te staan. Er was vanuit de politiek en in de mainstream media erg weinig ruimte voor een tegengeluid of kritische kanttekeningen.  With or against, geen tussenweg. En nu we weer enigszins vrij zijn is het zeker nog niet over.

Cancelcultuur

Jezelf uitspreken wordt hedendaags moeilijker. Ja, dat is een constatering. Je ziet in onze maatschappij de grenzen van acceptatie steeds meer naar binnen trekken.  Groeiende groepen mensen die anderen politiek correct de maat nemen. Dit met een toenemende intolerantie naar dat andere geluid. Alle tegenargumenten bij voorbaat afkeuren omdat men vindt dat alleen zij deugen en de waarheid in pacht hebben. De tegenpartij overschreeuwend  zodat alle discussies onmogelijk worden gemaakt. De minderheid overruled simpelweg de meerderheid. Zo worden uit zelfbescherming de woorden steeds meer afgewogen of men zwijgt liever. Kortom, zelfcensuur. Dat is naar mijn mening nog erger. Als er beperkingen worden opgelegd aan de mens, dan ben je niet vrij. Als je jezelf beperkingen oplegt, dan ben je je vrijheid zeker verloren.
cropped cropped nog een keer Copy 11211 2 1
1
Digiprove sealHands off! © 2022 m.j. v