Snapshot 1983:’I Love it when a plan comes together’

Geplaatst op
The A-Team, het zijn toch iconen in de 80’s popcultuur. De serie, met de bekendste begintune van de 80’s, wordt de eerste vier seizoenen steevast met hetzelfde concept op de buis gebracht. Dat werkt simpelweg bij het publiek. Sterker nog, de populariteit van het A-Team kent geen grenzen in de mid-80’s en daar weten we ook in Nederland over mee te praten. Ondanks dat de teamleden in ons land werden geconfronteerd met Ron Brandsteder en Ivo Niehe, spreekt acteur Dwight Schultz (Murdock) nog steeds vol lof over het bezoek aan ons land in 1983. Hij is vaak aanwezig op de vele comic-cons in de Benelux. Ja, de Amerikanen waren ook voor ons helden, ondanks hier en daar wat bedenkelijke aspecten in de verhaallijn.
Never change a winning team
Maar juist die complete optelsom van alle onwaarschijnlijkheden in de serie, zorgt in de eerste seizoenen juist voor de enorme kracht en dynamiek van de serie. En laten we eerlijk zijn, het spelen met realiteit is natuurlijk ook een schrijverskunstje. Het zorgt er immers natuurlijk voor dat het A-Team vier seizoenen en meer dan 80 afleveringen, uit handen kan blijven van hun achtervolgers. Maar het toch relatief snelle einde van de serie (5 seizoenen), vindt plaats als  juist wordt gebroken met het hoofdconcept:  Het team wordt gepakt. Aangespoord door de hoge tv-bazen (die niet bepaald fan zijn van hun eigen serie), wordt de serie volledig verbouwd (inclusief de begintune).
Jump The Shark
Zo krijgt de cast in seizoen 5 een make-over (effect specialist Frankie wordt het vijfde lid, Murdock wordt normaal verklaard, Hannibal verliest de leiding). Ta-daa, daar is het beruchte ‘Jump the shark’ moment. De serie wordt door deze ingrepen wel iets realistischer, maar de fans van het eerste uur pikken het simpelweg niet. Achteraf is het verval al eerder ingezet als de producers na seizoen drie aan het ijzersterke basisconcept beginnen te sleutelen, met bijvoorbeeld teveel BA’ers (Bekende Amerikanen) in de serie. Dat is funest, er is immers maar één echte B.A.
Liever minder realisme en meer clownesk geweld
Het A-Team dat zo extreem populair was en nog steeds nieuwe generaties bereikt in Nederland, is dan ook in de basis het aloude entertainment in 45 minuten, op een low budget. Dat betekent cartoonesk geweld, vaste verhaallijnen en met beperkte tijd, weinig ruimte en aandacht voor continuïteit en details. Dat vindt men juist wel leuk in de 80’s en dat blijft ook nu nog fun, als ik bijvoorbeeld de eerste vier  seizoenen (seizoen vijf kijk ik minder) weer eens op DVD door loop. Ach, laten we voor de lol eens een gemiddelde aflevering doorlopen uit de eerste seizoenen met wat kanttekeningen. En nee, dat is een ode, een nostalgische eer aan deze grandioze 80’s serie. Dat maakte de serie uniek, Zet de begintune maar aan.
In 1972 a crack commando unit was sent to prison by a military court
for a crime they didn’t commit. These men promptly escaped from a
maximum security stockade to the Los Angeles underground. Today,
still wanted by the government, they survive as soldiers of fortune.
If you have a problem – if no one else can help – and if you can find
them…
Act 1: …Maybe you can hire: The A-Team.
  • Zo, de aflevering is begonnen. Eerst wordt er een onrecht geschetst. De hulpvragers zijn volkomen radeloos, maar weten toch vrij makkelijk het team te vinden. Want ze gaan allemaal naar de wasserij in Los Angeles van de vermomde Hannibal als Mr Lee. Want Mr Lee, die kent iedereen toch? Is algemeen bekend. Behalve bij de militaire politie dan, je weet wel, die 24/7 op zoek is naar het A-Team. Dat is best gek, er moet toch een grote buzz zijn.
  • De hulpvragers en de vijandelijke partij worden in het begin ietwat uitgediept om de kern van het verhaal te benadrukken, maar het A-Team blijft in de aflevering vrij een-dimensionaal. De leden van het A-Team hebben natuurlijk wel een gezamenlijke geschiedenis, maar in de serie is er weinig plaats (en tijd)  voor achtergronden van de vier teamleden. Vanzelfsprekend hebben ze allemaal familie, maar alleen van Face en B.A. worden, gedurende de serie echt een kleine familiehistorie bekend. Ook zien we de grote liefde van Murdock na de aflevering ‘Bounty’ nooit meer terug. Acteur Dwight Schultz wel. Het is dan al zijn vrouw in real life.
  • Dus ondanks een intensieve samenwerking, vervaagt het contact met oude cliënten na een aflevering meteen, want hey, in dit concept zijn de heren immers de meest gezochte mensen in het Amerika van de 80’s. Het blijft dan ook  opmerkelijk dat in deze setting. de leden relatief zeer vrij zijn tussen de opdrachten door. Zo kan leider Hannibal gewoon zijn acteer carrière voortzetten en doodleuk op locatie in steevast dezelfde rol blijven spelen. Dat allemaal binnen het kleinere wereldje van B-films. B.A. sleutelt ondertussen rustig aan auto’s en is trainer in de buurt waar hij opgroeide. Alleen Face lijkt echt moeite te doen om zich schuil te houden als er geen opdracht is.  Met de ex-militairen nooit ver weg, verloopt de zoektocht van hun collega’s van de militaire politie onder leiding van achtereenvolgens Decker, Fulbright en Lynch, wel erg moeizaam.
Act 2: Het Team komt bij elkaar.
  • Als de militaire politie het patroon van de wasserij en de bezigheden van de eerste drie leden van het team in hun vrije tijd eindelijk helemaal doorheeft, dan is er nog altijd Murdock. Hij doet zich voor als een patiënt in een gesticht en heeft hierdoor een sleutelpositie. Gek genoeg wordt hij op een paar momenten na, volledig met gerust gelaten door militaire politie. Dat terwijl  Face daar zeer regelmatig rondloopt als hij, weer verkleed als dokter,  zijn maatje Murdock uit het gesticht komt halen. En dat lukt elke keer. Hij komt altijd feilloos door de bewaking en niemand herkent hem van de andere keren. Is in de serie ook omgekeerd trouwens. Bij acteur Dennis Franz, met zijn drie verschillende gastrollen als slechterik in de serie, ging er nooit een lampje branden bij het A-Team.
  • Maar goed, Face en Murdock ontsnappen dus vrij makkelijk uit het gebouw en duiken – zoals altijd-  het al warmdraaiende, zwarte busje van B.A. in. Ver hoeven ze trouwens hier niet voor te lopen. B.A. parkeert zijn iconische busje op hectische momenten op weinig verscholen plekken en op korte afstand. Het kan niet missen, want het busje wordt nooit van uiterlijk veranderd in de serie . Kortom, het team traceren kan dus vrij makkelijk, en dan heb ik het nog niet over de autotelefoon van het Team gehad.
Act 3: Het A-Team neemt de opdracht aan
  • Over B.A. gesproken, die heeft een bloedhekel aan vliegen als vervoer. Als een afstand met een vliegtuig moet worden overbrugt, dan wordt hij altijd getrickt door de anderen en langdurig verdoofd met een slaapmiddel. Dat weet hij na een paar keer zelf natuurlijk ook maar al te goed. Toch trapt hij er de gehele serie standaard in. Dat terwijl hij het al aan kan zien komen, gezien de geografische locatie van opdracht. Heeft wellicht met timing te maken. Dat heeft B.A. best wel, Hij wordt altijd precies op het moment van aankomst wakker. Ongeacht de afstand.
  • Daarop voortbordurend, Het A-Team kan ongemerkt met een slapende B.A. naar elk land vliegen. Dat zonder vragen op het vliegveld of aan de andere kant van de grens, terwijl de VS ook in de 80’s samenwerkt met het buitenland. Zo is het bijvoorbeeld al sinds 1953 lid van Interpol.
Act 4: Het A -Team arriveert op de locatie
  • Wellicht komt dat omdat geen enkel lid van het A-Team zich hoeft te identificeren of een identiteitsbewijs lijkt te hebben. Is ook niet nodig. Een valse naam opgeven is geen probleem, zo verloopt het inchecken in een hotel feilloos. Leden van het A-Team kunnen ook moeiteloos undercover aan de slag als werknemer binnen welk bedrijf dan ook. Zonder dat het een check of minstens vragen van leidinggevenden oplevert.
  • Omgekeerd kan het A-Team op welke plek dan ook, zelf ongemerkt een bedrijf openen of een locatie creëren om de vijand te lokken. Identiteit is niet belangrijk, geen argwaan binnen de directe omgeving, ook vergunningen zijn niet nodig. Het A-Team krijgt toch wel wat het wil.
Act 5: Het A-Team zoekt de eerste confrontatie met de vijandelijke partij
  • Het team heeft ook buitengewoon veel geluk. Zo heeft een auto of helikopter die door het A-Team voor de goede zaak wordt gejat, altijd een volle tank.
  • De vijandelijke partij is ook erg lucky. De vier Vietnam veteranen zijn namelijk hele aparte schutters. Ze raken van dichtbij nooit een persoon, maar weten wel op veel grotere afstand met precisie banden leeg te schieten of een motorkap op te blazen met hun wapens.
  • En als de vijandelijke partij over de kop gaat in hun auto’s (minstens een keer per aflevering), dan kruipen ze altijd zonder verwondingen (Ja. ze zijn wat gedesoriënteerd) uit hun auto’s, die zelf total loss zijn.
  • Schietpartijen zijn ook veelal op openbare plekken met veel mensen als getuige of op hoorafstand, maar deze situaties worden nooit opgemerkt door de lokale politie. Of ze  zijn tergend langzaam, dat kan natuurlijk ook, en gebeurt er off-screen wel heel veel daarna.Net als in het altijd hectische slot van de aflevering.
Act 6: Het A-Team wordt in de val gelokt en slaat terug
  • Het team moet toch op een zeker moment in de aflevering zijn meerdere erkennen in de andere partij. Ze worden altijd daarna opgesloten in een ruimte en lijkt de situatie hopeloos. Maar het A-Team heeft veel geluk, stelde ik al eerder. In de ruimte staan altijd wel erg handige materialen, waarmee kan worden ontsnapt om daarna de definitieve aanval in te zetten. Ja, een keer is een verrassing, maar na een paar seizoenen zullen de vijanden toch ook wel weten hoe het A-Team werkt, vooral als ze weten met wie ze te maken hebben. Kleding wordt trouwens nooit vies als het team in een stoffige, weinig schone omgeving iets in elkaar klust.
Act 7: I Love it when a plan comes together.
  • Naast nog steeds schone kleding, komt het A-Team altijd vrij ongeschonden en zonder echte verwondingen uit de laatste definitieve confrontatie. Net als de sigaar die Hannibal na de heftige vechtscene uit zijn borstzak haalt of krijgt aangereikt door Face. Met een tevreden ‘I love it when a plan comes together’ kijkt hij even naar de verslagen criminelen. Deze worden vervolgens achtergelaten op de plek van de confrontatie en dan moet er worden afgerekend.
  • A-Team is over de hele linie no cure no pay, maar de opdracht lukt altijd. En dan zijn ze vrij prijzig. Veelal wordt het spaargeld door de hulpvrager in een koffertje overhandigd, soms wordt het bij de vijand geïnd. In andere gevallen wordt de rekening betaald door het A-Team mede-eigenaar te laten worden of mee te delen in de opbrengst. Administratief geen probleem in het universum van The A Team.
Drie grootste The A Team mythes
Zo, een complete analyse van wellicht een van de beste series die ooit op tv is geweest en waarvan de slechtste remake ooit is gemaakt.  I love when a plan comes together. Rest ons nog even de grootste mythes rond the serie te factchecken. In een korte tijd heeft de serie een onmisbare indruk gemaakt. Dat zorgt natuurlijk ook voor  veel mythes. Neem deze drie misverstanden over de serie.
1.George Peppard en Mr T. hadden een hekel aan elkaar
Het blijft de grootste mythe over de serie. Maar het is niet waar, een betere formulering is dat het twee verschillende karakters uit verschillende werelden waren. George was namelijk de gelouterde acteur  en Mr. T was net de opkomende ster uit Rocky 3. Dat botste soms en werd wat erger naar mate de serie vorderde, vooral toen Mr T de  ster van de serie werd. Maar George en Mr T  hadden veel respect voor elkaar en stonden elkaar zeker niet naar het leven. Integendeel. In een zeldzame opname uit 1983 wordt dat meer dan duidelijk als George Peppard op een avond ter ere van Mr T als spreker op het podium verschijnt. In een korte toespraak spreekt hij met lof en vol met waardering over Mr T., die naast hem zit.
2.George Peppard zorgde ervoor dat Melinda Culea werd ontslagen
Een tweede mythe is dat het plotselinge verdwijnen van Melinda Culea als Amy uit de serie is veroorzaakt door George Peppard. Kwam niet geheel uit de lucht. Hij vond The A Team geen serie voor vrouwen. Dat heeft vooral Melinda’s opvolger Marla Heasley ondervonden,  die Tawnia Baker speelde. Maar Melinda forceerde haar ontslag zelf.  Ze maakte zich onmogelijk op de set door  grotere bijdrage in (vecht)scenes en natuurlijk daarmee ook meer geld te eisen. Dat wekte niet alleen ergernis op bij George, maar ook bij de andere acteurs en uiteindelijk producers en schrijvers. Feit was dat ze met haar bijrol een zeer redelijk salaris(15-20.000 dollar per aflevering) kreeg.
3.Stephen Cannell bedacht de serie en legde het bij NBC neer.
Eigenlijk andersom. Hoewel Stephen Cannell en Frank Lupo de serie schreven en uitwerkten, bedacht Brandon Tartikoff van NBC entertainment de basis van de serie nadat hij op een dag ‘The dirty Dozen’ en ‘The road warrior’ had gezien.  Dat leidde tot een idee van een paar regeltjes. Met dat concept zijn Stephen en Frank verder gaan werken en binnen drie uur schreven zij de serie zoals we hem kenden. Met Mr. T als zekerheid. Brandon’s bazen waren niet erg enthousiast over de serie, ondanks dat het NBC weer terug aan de top van de Amerikaanse tv-wereld bracht. Brandon zelf was wel trots op het succes, maar hij vond het geen Emmy-materiaal. Dat was het wel, want wat weinig mensen zullen weten: de serie is drie keer genomineerd geweest voor een Emmy.

 

The A-team seizoen 1

The A-team seizoen 2

The A-team seizoen 3

The A-team seizoen 4

The A-team seizoen 5

 

Digiprove sealHands off! © 2021 m.j. v