Snapshot 1993: ‘Sorry, we’re closed’ -Legacy van Cheers

Geplaatst op
Als je  80’s tv benoemt , dan zeg je natuurlijk ook Cheers. Daarom in deze snapshot de legacy van Cheers. Die legacy is dat de serie niet te kopiëren valt. Er is nog nooit een succesvolle remake gemaakt. Herinner je je nog ‘De bar’nog op SBS6? Wat ik al zei, er is nog nooit een succesvolle remake gemaakt. Hoeft ook niet. De serie kan eerder worden beschouwd als een handleiding voor het schrijven van een goede sitcom en hoe je een succesvolle spin-off maakt. Of hoe je een van de meest bekende tv-tunes in de geschiedenis krijgt.
Preppies
Dat is gebeurd dankzij Gary trouwens. En daar bedoel ik niet de aartsvijand van barman Sam Malone mee. De basis voor de tune ligt bij de mislukte Broadway musical ‘Preppies’ waarvoor Judy Hart-Angelo  en haar goede vriend Gary Portnoy het nummer  ‘People like us’ schrijven. Dat nummer komt via Broadway op het bureau van een Hollywood producer. Die is net bezig met een nieuwe serie van hem, Cheers. Het kent een simpel plot: een serie waarin gewone mensen socialiseren in een bar. Het nummer past perfect. Helaas, het zal nooit de begintune worden omdat de rechten bij de mensen achter ‘Preppies’ liggen en die vinden het geen goed idee. Er zit maar een ding op voor Judy en Gary: nog een briljant nummer schrijven.
Sometimes you wanna go
Met enorme tijdsdruk (in de aankomende herfst komt Cheers op tv) is het erg moeilijk om tot creatieve uitspattingen te komen. Er volgen vier, vijf versies met teksten die het allemaal net niet zijn. Maar met het simpel zinnetje ‘Sometimes you wanna go where everybody knows your name’ flikken Judy en Gary het weer. Alleen nog één klein dingetje: wie gaat het nummer inzingen? Eerste optie is een bekende artiest. Nieuwe serie, onbekende cast, de serie heeft een boost nodig. Maar er is ook een team Gary binnen het producersteam.  Volgens hen geeft hij het nummer en daarmee de serie het juiste gevoel.
Van onbemind naar een klassieker
Team Gary wint en dat dit de beste keus is, wordt pas na langere tijd duidelijk. De eerste aflevering  is het slechtst bekeken programma van dat moment, maar het publiek groeit snel.  Een serie dat met nagenoeg de exact dezelfde scene begint als het ook zal eindigen, blinkt uit in herkenbaarheid van alledaagse dingen. De serie vergroot meteen ook de herkenbaarheid van een volledig onbekende cast. Voorheen anoniem acteur in de 70’s, Ted Danson, wordt in de 80’s de drager van de serie. Zijn besluit te stoppen en zijn zin ‘sorry, we’re closed’  bezegelt elf jaar later het einde van een legendarische serie.  Cheers is daarmee ook voor de cast en Gary de plaats ‘Where everybody knows your name’ geworden.
Norm!
Cheers  gaat dan als een van de langstlopende series ooit op de Amerikaanse tv de geschiedenis in. Wat maakte serie dan zo uniek? De serie had vooral een cast waarmee het publiek zich goed kon identificeren.  Sam Malone en zijn barpersoneel/gasten werden dan ook verwelkomd in de huiskamer alsof het eigen vrienden waren. Norm (George Wendt) is natuurlijk heel bijzonder. Heeft  een zeer wisselende achtergrond van schilder én accountant, drinkt de hele dag op dezelfde plek aan de bar grote hoeveelheden bier maar brengt Cliffie altijd thuis.  Geen probleem, want Norm is een van de dragende karakters en dan kan alles.
Legendarisch
Maar tot slot,  wat te denken van vier andere legendarische personages uit Cheers? Zij waren in tegenstelling tot Norm, juist bedoeld voor een kleine periode in de serie. Het liep anders. Ze werden ook legendarisch. Net als Norm, Sam en Carla zijn ze uiteindelijk veel langer in de bar (en het collectieve geheugen) blijven hangen.
Cliff Clavin( John Ratzenberger)
John deed ooit auditie voor de rol van Norm. Die ging naar George Wendt, maar hij improviseerde daarna met een paar zelfverzonnen feitjes het betweterig karakter dat later Cliff zou gaan worden. De schrijvers wilden hem politieman laten zijn, maar op aanraden van John werd hij postbode omdat hij zo met meer nieuwtjes kon komen waar hij zijn eigen draai aan kon geven. Hij werd voor zeven afleveringen aangenomen, maar het publiek was zo enthousiast over hem dat hij tot het einde van de serie bleef. Daarmee bevindt hij zich in select gezelschap.  Samen met Sam Malone (Ted Danson), Carla (Rhea Perlman) en Norm was hij uiteindelijk in alle afleveringen te zien.
Frasier en Lilith Crane (Kelsey Grammer en Bebe Neuwirth)
Ook Kelsey Grammer werd als Frasier maar voor zeven afleveringen aangenomen. Met name door contrast van snob in een bar werd het personage Frasier een hit. Met  toevoeging van zijn emotieloze vrouw Lilith twee jaar later,  werden de Cranes een van de populairste karakters van de show. Kelsey Grammer maakte een doorstart na Cheers met een eigen sitcom rond Frasier. Het werd letterlijk een vervolg op Cheers, want het werd opgenomen in dezelfde studio, op dezelfde plek waar de bar voorheen stond. ‘Frasier’ werd met net zoveel seizoenen, net zo succesvol als zijn illustere voorganger. Exact 20 jaar na zijn introductie, in 2004, stopte Kelsey definitief met zijn rol.
Diane Chambers (Shelley Long)
Naast  Lilith , kwam ook de rest van de hele cast van Cheers langs in ‘Frasier’ , behalve Rebecca (Kirstie Alley). De reden daarvoor lag bij de Scientology kerk waar Kirstie lid van is. Over Kirstie gesproken, ze was als ice-queen Rebecca de opvolger van snobistische serveerster Diane die voor de time being dit werk deed. In real life ook, want Shelley Long was in eerste instantie alleen van plan om haar jaarcontract uit te dienen. Ze bleef toch hangen en bleef uiteindelijk 5 seizoenen in de serie. Het publiek was niet meteen gek op opvolger Rebecca en op aanraden van Kirstie Alley  zelf, werd haar karakter veranderd in een neurotisch type en dat sloeg aan, ook bij de cast. Hoewel Shelley Long legendarisch werd in haar rol en nooit meer van Cheers afkwam, was het Kirstie die het langst (zes seizoenen) in de serie bleef, tot het einde.
Dat einde kwam onverwachts. Het was Ted Danson die besloot te stoppen. Aangezien de serie grotendeels om hem draaide, hadden de schrijvers een probleem. Als ultieme redding vroegen ze Woody Harrelson om als zijn gelijknamige personage Woody de bar over te nemen, maar Harrelson was loyaal aan Ted en bedankte voor de eer. Het café dat model stond  en diende voor buitenshots bestaat nog wel. Net als een replicatie van de set. Ben je een keer in Boston, dan weet je waar iedereen je naam kent.
Digiprove sealHands off! © 2021 m.j. v