Berliner stadsmuzikanten

Posted on
In Berlijn stikt het net als in alle andere grote steden van de straatartiesten. Je hoeft ze niet op te zoeken, het overkomt je. Op mijn recente tour door Berlijn ook weer. Met de vaste tageskart op zak, reis ik kris-kras (maar niet doelloos) door deze metropool.  Zeker in een op de drie metrostations kom ik oog in oog te staan met veelal muzikanten die bovengemiddeld talent hebben. Dat brengt mij op een idee. 
Als ik op station Warschau Strasse nu weer een bassist tegenkom, vertel ik hem van mijn avonturen de afgelopen dag. Een dag waarop ik achtereenvolgens een man met een klarinet, een cellist, een violist, een drummer en een pianist tegenkom. Zijn collega’s spelen verspreid over heel Berlijn, maar waarom beginnen ze geen band? De naam heb ik ook al kunnen bedenken tijdens mijn vele ritten in de U-Bahn vandaag: De Berliner stadsmuzikanten. De man denkt even na. Hij vraagt me nog of dit geen oud sprookje is. Ja, de Bremer stadsmuzikanten. Verder gaat alle vergelijking mank, zo bestaat deze groep uit dieren, antwoord ik.  
Hoewel de man het helemaal geen gek idee vindt, zet hij het idee even in de diepvries wat hem betreft. De meeste muzikanten spelen liever solo, Zo staat het eigen werk wat meer in de picture. Daarbij levert  het natuurlijk ook meer op. Fun fact: volgens hem is een ongeschreven regel binnen de straatmuzikanten, dat het publiek 50 ct betaalt als men 5 minuten heeft zitten kijken. We nemen afscheid, maar niet voordat hij eraan toevoegt dat als ik vandaag een gitarist en zanger weet te vinden, het wellicht toch interessant wordt. Ik weet waar ik hem kan vinden. 
Het is nog een eind naar mijn hotel,  maar natuurlijk kom ik daarna geen nieuwe straatartiesten meer tegen. Alleen de violist die ik eerder aantrof op Kantstrasse.  Hij zweeft door de metro en zorgt voor een sfeer van eenheid. Passagiers kijken elkaar aan, genieten van zijn uitzonderlijk goede spel en er daalt een enorme rust neer in de kleine ruimte. Mobieltjes zijn niet belangrijk meer, mensen houden op met praten. Terug in mijn rookvrije hotel rook ik nog even in de tuin en plots hoor ik gezang en gitaarmuziek. Gauw kijk ik omhoog, tel de verdiepingen tot waar het geluid volgens mij vandaan komt, spring de lift in en zak twee verdiepingen naar beneden. Lift werkt niet helemaal.
Eindelijk bereik ik het balkon en tref ik daar het missende bandlid. Een aardige Deense man, die zeer goed bij stem is. En briljant. Als een Eric Clapton geeft hij elke gitaarsnaar evenredig veel aandacht. Ook aan hem ontvouw ik mijn briljante plan, maar het gaat hem niet worden.  Straatartiesten blijven soloartiesten. Ook hij treedt liever in de anonimiteit op waar het publiek voorbij schuift, telkens van samenstelling verandert, echte belangstellenden blijven staan en waar hij alleen maar hoeft te spelen. De band die nooit heeft bestaan is nu al muziekhistorie. En dat is goed zo, terwijl de man weer een nieuw zelfgeschreven nummer inzet.
Digiprove sealCopyright beveiligd door Digiprove © 2019 m v

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *