Leave your legacy met ER: een-tweetje met de 80’s

Posted on
Oorspronkelijk geschreven voor ND, gaat deze filosofie net zo op voor ER,
Mijn vader is in dat decennium gek op fotografie, net als ik nu.  Na elke verjaardag, wordt zijn camera groter en beter, als hij weer een zoomlens of ander accessoire voor zijn camera krijgt. Om juist de bloemen en het dagelijks leven naast een toeristische attractie  te fotograferen, net als ik nu.  Om de beste foto’s van iemand te maken als diegene even niet poseert voor de camera.  Om de meest fascinerende foto’s te maken door net een andere kant op te kijken dan opzichte van de rest.  Net als ik….
Stof op de diabakken
Na elke vakantie, elke gelegenheid, zit hij uren aan de tafel de negatieven te knippen, keurt hij ze in een scanapparaat, om ze daarna in een diaraampje te doen. Monnikenwerk. En passie. Het levert later, zowel voor hem als ook voor ons, vele avonden plezier op als zijn foto’s op een groot doek worden geprojecteerd. Ondertussen wordt de collectie dia’s steeds groter.
Maar na zijn plotselinge overlijden in dezelfde 80’s, blijven de bakken met meer dan duizend dia’s onaangeroerd, bijna hulpeloos staan. Ze worden voorzichtig opgepakt als er een verhuizing plaatsvindt. Daarna worden er weer  nieuwe lagen stof gecreëerd. En geen nieuwe dia’s meer. We kijken voortaan de foto’s enkel in albums, op papier, en de bakken verhuizen mee. Niet meer dan dat, ze blijven op de nieuwe plek staan.
We worden digitaal
Geregeld, vaak net na diezelfde verhuizing,  is er toch weer even een sterke opwelling van nieuwsgierigheid, een vlaag van nostalgie, en wordt er een toekomstige avond gepland waar ik samen met ma de dia-avond van vroeger nog een keer ga herleven. Maar er is altijd wel een excuus om dat niet te doen. Het is anders, het is niet meer hetzelfde. Druk. Tijden veranderen.
Wij veranderen. En dat is ook met de techniek.Want dia’s en fotoalbums krijgen langzaam een digitale variant. Net als de mens, raakt apparatuur, techniek en kennis verouderd. Als ik weer eens naar de diabakken, de projector, de snoeren kijk en vergeefs zoek naar een plek om de dia’s te projecteren, moet het anders.
Er moet pronto zo’n scanapparaat komen dat meteen ook de dia’s digitaal kan opslaan. Die aanschaf, een paar jaar geleden, geeft een boost. De oude dia-avonden herleven een korte tijd later even weer als ik, samen met ma,  door de dia’s kijk. Na elk stuk historie en nostalgie, drukt ma op de knop en slaat deze herinnering op. Elke dia. Wanneer er tijd voor is.
Tijdsbrug
Ook monnikenwerk. Maar met elke druk op de knop, komt er weer een foto van pa het digitale tijdperk binnen. En zo ontstaat er tijdens die hernieuwde ontmoeting met het verleden en de daaropvolgende verhalen, ondertussen een uitgebreid digitaal archief.  De foto’s poets ik met de huidige technieken iets op, ik maak ze wat minder 80’s, maar ze moeten verder in tact blijven. Het blijft pa’s werk.  Hiermee is zowaar een tijdsbrug tussen nu en 1985 gecreëerd.
Leave your legacy
Het is een creatief één tweetje met pa, waarin zijn werk in de toekomst wordt voortgezet. Terugkijkend op alles wat hij heeft gefotografeerd,  lijkt het net alsof pa in de relatief korte tijd dat ik hem heb gekend,  ons hele leven samen, elk detail, op de dia heeft gezet. Alsof hij een voorgevoel heeft gehad. Alsof hij het wist dat tijd te snel voorbij zou zijn. Alsof hij nog iets wilde nalaten. Op het moment dat het nog kon. Zijn passie wordt de basis voor mijn huidige fotografie en  geeft uiteindelijk de kern aan ER: Leave your legacy.

 

Digiprove sealCopyright beveiligd door Digiprove © 2019 m v

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *