Heilig water

Posted on
Het water kabbelend onder de boot, een flauwe zon en aan beide kanten de oevers. Varend over de Ganges in India laat ik de woorden van de gids langs mij heen gaan als stof in de wind. Iedereen in de boot trouwens. Het is onnatuurlijk stil op de boot.  Ik laat,  een uur later, de film nogmaals in mijn hoofd voorbij komen.
De gids gaf ons nog een paar dingen mee. ‘Uit respect niet blijven staan op het platform, gewoon doorlopen’ was zijn advies. En zo stappen we een paar minuten later één voor één uit de boot en lopen we langzaam via de kade de trap op naar een platform.  Het is een eigen keuze. Iedereen die niet wilde, kon ook op de boot blijven. Op het kleine platform is het bloedheet. Er branden vier vuren. In deze bizarre werkelijkheid schuifel ik langzaam door een menigte van rouwende mensen en veeg ik de zweetdruppels van mijn gezicht. Een kleine Indiase man loopt langzaam met me mee. ‘ Dit is voor mensen met geld’, vertelt hij in zijn beste Engels. De houtblokken, de kleding, de crematie,  alles moet worden betaald door de familie’, gaat hij onverstoorbaar verder. Ondertussen wijst hij over het platform naar de straat er achter.
‘Ik ben de eigenaar van dat gebouw. Daar verblijven terminaal zieke mensen tot het moment daar is, met deze plek als uitzicht.  Na hun overlijden vang  ik de familie op, ik regel alles. Daar word ik voor betaald. Ik ben hier dag en nacht, want dit houdt niet op, dit gaat de hele dag door’. Ondertussen baan ik mij ogenschijnlijk rustig, maar inwendig onrustig, een weg naar elke hoek van het vierhoekige platform, de vlammen ontwijkend.  
Tussen de mensenmassa  van nabestaanden en mijn mede toeristen, zijn lokale bewoners as aan het scheppen in urnen. In de hoek neemt een familie voor het laatst afscheid van een dierbaar familielid, liggend in een mooi gewaad, op een  verlengd stukje van het platform zelf.  De man kijkt naar de rivier voor hem, terwijl we richting trap lopen. ‘Uit het hele land komen mensen naar deze plek. De Ganges is de heiligste plek , het hoogste’, Als ik de trap weer afloop, baan ik mij een weg door bergen houtblokken. In de verte, op een verlaten plek, smeult een vuur nog na op de oever. Een viertal mensen veegt as de rivier in. Ook al heeft  deze familie geen geld, hun geliefde kreeg ook het meest waardige afscheid wat men kan krijgen. De Ganges.

Digiprove sealCopyright beveiligd door Digiprove © 2019 m v

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *